'O Ciele Turchine
‘O Ciele Turchine Quanne ‘o ciele addeventa culor turchine, è quase sera, ma ‘o sole, nun se capàcite, nun se retire, pe’ guderse pur’isse chest’aria doce e accussì fine mentre ‘a lune, appene scetate, s’affacce e quase quase rire Fore ‘o balcone, sto’ a guderme ‘stu belle quarte d’ora È ‘nu pumerigge d’està’ cu ‘nu sole d’ore coccherune dorme, se sta a fà’ ‘a cuntrora e nun sape ca se perde, e pirciò nun l’assapore ‘Nta ll’aria se sente ‘na pace, ‘nu silenzie specie si nun staje facenne niente e guardannete attuorne, po’ pienze “comma sarria belle ‘o munne senza turmiente. ‘Na chiorma ‘e aucielle tutt’assieme svulazzene pe’ ‘stu ciele turchese, parene c’abballene. all’impruvvise passa ‘o viente suspiranne curiose, sucute cocche nuvole dispettose e sbuffanne po’.. se ne va tutte addiruse quase cumma ‘nu guardiane scuntruse c’adda difendere stu ciele doce e serene ca pripare ‘na sera assaje bella, quanne vene Comme’ è belle ‘o tramonte ‘nta l’està E quant...